ขอประพันธ์จรรยาสุภาษิต

ไว้เตือนจิตหญิงไทยในสยาม

ทั้งเริ่มรุ่นลักขณาสง่างาม

อยู่ในความดำริควรติตรอง

      เป็นสตรีนี้ไซร้มิใช่ง่าย

สงวนกายเราไว้อย่าให้หมอง

จะยากจนค่นไร้วิสัยทอง

ย่อมจะต้องมีค่าราคาแพง

       เหมือนพิกุลดีจริงไม่ทิ้งกลิ่น

ถึงตกดินจมทรายไม่หน่ายแหนง

ยังหอมหวานชวนชื่นระรื่นแรง

ไม่เหี่ยวแห้งไม่ทรามความนิยม

       แต่หอมกลิ่นมาลาที่ว่าหอม

ชั่วถนอมเชยชิดสนิทสนม

เฉพาะเมื่อจับต้องประคองชม

เวลาดมชั่วครั้งไม่ยั่งยืน

        อันหอมนามความดีสตรีนั้น

ไม่มีวันทรามเชยระเหยหืน

ถึงมาตรแม้นตัวตายไม่คลายคืน

ยังหอมชื่นชูนามเพราะความดี

        เป็นผู้หญิงตำราที่ว่าสวย

ต้องกอปรด้วยเบญจลักษณ์เป็นศักดิ์ศรี

ถึงไม่ครบทั้งห้าตามมาลี

สมัยนี้สำคัญด้วยจรรยา

       อันงามรูปงามทรัพย์บังคับยาก

มีน้อยมากก็ตามชาติวาสนา

ถึงร่างกายบุญกรรมก็ทำมา

มิใช่ว่าสรรสร้างได้ดังใจ

       คงแต่เพียงที่สามให้งามจิต

งามจริตกิริยาอัชฌาสัย

งามวาจาไพเราะเสนาะใน

ดำรงค์ไว้ให้งามสามประการ

        แม้สตรีมีงามเพียงสามสิ่ง

นับว่าหญิงน่ารักสมัครสมาน

ถึงรูปทรัพย์คับแค้นแสนกันดาร

ต้องประมาณว่างามตามตำรา    

        อีกนัยหนึ่งเครื่องประดับสำหรับนาฎ

ศิลปศาสตร์เป็นของจะต้องหา

งามอะไรก็ไม่เยี่ยมเทียมวิชา

อาจจะพาให้กายสบายเบา

        อันสตรีที่งามด้วยความรู้

เป็นที่ชูโฉมเชิดเลิศเฉลา

แต่อย่าเพียรเรียนเล่นพอเป็นเรา

ต้องเรียนเอารู้ดีจึงมีคุณ

        ถึงพ่อแม่เราไซร้จะให้ทรัพย์

ก็สำหรับขาดเหลือช่วยเกื้อหนุน

ย่อมจะเป็นแต่ละเมื่อที่เจือจุน

ไม่เหมือนทุนทางวิชาจะหากิน

       ด้วยความรู้นั้นเลิศประเสริฐสุด

 เปรียบประดุจดังแควกระแสสินธุ์

จะวิดวักตักมาเป็นอาจินต์

ไม่รู้สิ้นแห้งขอดตลอดกาล.......

พระราชนิพนธ์ใน พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว

 

 

 

edit @ 4 Nov 2007 16:19:05 by เต่าน้อย