..

เรื่องมีอยู่ว่า ...

มีดินสอที่เขียนอย่างไรก็ไม่มีวันหมดอยู่แท่งหนึ่ง

มียางลบที่ลบอย่างไรก็ไม่มีวันหมดอยู่ก้อนหนึ่ง

ดินสอแท่งนั้นเป็นเพื่อนกับยางลบก้อนนั้น ทั้งคู่ไปไหนมาไหนด้วยกัน
ทำอะไรด้วยกัน

หน้าที่ของดินสอก็คือเขียน มันจึงเขียนทุกที่ทุกอย่างเสมอตลอดเวลาที่อยู่กับยางลบ

หน้าที่ของยางลบก็คือลบ มันจึงลบทุกอย่างที่ดินสอเขียนทุกที่ทุกเวลา

เวลาผ่านไปนานหลายสิบปี ทุกอย่างก็ยังดำเนินเหมือนเดิมเรื่อยมา

จนกระทั่งดินสอเอ่ยกับยางลบว่า "เรากับนายคงอยู่ด้วยกันไม่ได้แล้ว"

ยางลบจึงถามว่า "ทำไมล่ะ"

ดินสอจึงตอบกลับไปว่า "ก็เราเขียนนายลบแล้วมันก็ไม่เหลืออะไรเลย"

ยางลบจึงเถียงว่า "เราทำตามหน้าที่ของเราเราไม่ผิด"

ทั้งคู่จึงแยกทางกัน

ดินสอพอแยกทางกับยางลบมันก็ดีใจที่สามารถเขียนอะไรได้ตามใจมัน
แต่พอเวลาผ่านไปมันเริ่มเขียนผิด ข้อความที่สวยๆ ที่มันเคยเขียนได้ก็สกปรก
มีแต่รอยขีดทิ้งเต็มไปหมด มันคิดถึงยางลบจับใจ

ฝ่ายยางลบพอแยกทางกับดินสอมันก็ดีใจที่ตัวมันไม่ต้องสกปรกอีกต่อไป
พอเวลาผ่านไป มันกลับใช้ชีวิตอย่างไร้ค่า เพราะไม่มีอะไรให้ลบ มันคิดถึงดินสอจับใจ

ทั้งคู่จึงกลับมาอยู่ด้วยกันใหม่ คราวนี้ดินสอเขียนน้อยลงเขียนแต่สิ่งที่ดี

ส่วนยางลบก็ลบเฉพาะที่ดินสอเขียนผิดเท่านั้น

ถ้าเปรียบการเขียนเป็นการจำ ดินสอในตอนแรกก็จำทุกเรื่องทั้งดีและไม่ดี
แต่พอเวลาเปลี่ยนไปมันก็หัดเลือกจำแต่สิ่งดีๆ เท่านั้น

ส่วนการลบเปรียบเหมือนการลืม
ยางลบในตอนแรกก็ลืมทุกอย่าง ทั้งดีและไม่ดี
แต่ทุกครั้งที่ลืมตัวมันก็จะสกปรก

แต่ตอนหลังมันเลือกลืมแต่เรื่องไม่ดี หรือคือการให้อภัยนั่นเอง
ฉะนั้นการเปรียบการเดินทางของทั้งคู่ดุจมิตรภาพ คือ การจำแต่สิ่งดีๆ
และลืมในสิ่งที่อาจผิดพลาดบ้าง ถ้าเราเป็นเช่นนั้นบ้างก็คงจะดี

.

เกือบเดือนแล้วสินะ..ที่ย้ายมาอยู่ที่นี่

ไม่ได้เจอหน้าคนที่บ้าน ไม่ได้เจอเพื่อนๆ(ที่มีเพียงไม่กี่คน)

ไม่รู้ว่าหมาที่เก็บมาเลี้ยงไว้เปนยังงัยบ้าง มันคงสงสัยว่าทำไมเราไม่กลับไปซักที

ทุกวันหลังเลิกเรียนวิชาสุดท้าย....อยากให้รถไปจอดที่หน้าบ้าน

อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิม..............แต่ไม่มีทางเปนไปได้

ต้องทนอยู่แต่ในที่ที่ไม่คุ้นเคย คนที่เจอหน้าทุกวัน เดินผ่านทุกวัน

ก็ไม่รู้ว่าเปนใคร..รำคาญรุ่นพี่...ไม่รู้จะอะรัยหนักหนา

ไม่รู้ทำไม....ถึงต้องเข้าห้องเชียร์ ไม่รู้ว่าจะทนนั่งให้คนอื่นเค้าด่า...ทำไม

เหมือนวัวเหมือนควาย เสเสร้ง .......ไม่ชอบ

ไม่เข้าใจว่า..ทำไมเวลาที่กำลังเรียนอยู่...ต้องมาเสียสมาธิกับการเซ็นชื่อให้คนที่ไม่รู้จัก

วิธีการทดสอบความอดทน หรือการสร้างมนุษยสัมพันธ์มีตั้งมากมาย

แต่ทำไมถึงเลือกวิธีที่ไร้สาระ.......เสียเวลา บ้านนอก

ไม่ชอบสายตาที่คอยจับผิด.......โตแล้ว มีความคิด

ไม่อยากรับโทรสับทุกๆวัน วันละหลายๆชั่วโมง และชั่วโมงละหลายๆครั้ง

ไม่อยากตื่นมารับโทรศัพท์ตอนตีสาม....เพื่อจะตอบคำถามใครบางคน

ไม่อยากตื่นสาย........อยากเปนตัวของตัวเอง...แบบที่ไม่ต้องแคร์สายตาใคร

แต่ทำไมถึงทำแบบนั้นไม่ได้......ทำไมต้อง...รอให้ผ่านเชียร์ไปก่อน

อยากอ่านหนังสือ อยากอยู่คนเดียวเงียบๆ ขี้เกียจตอบคำถามของใครก็ไม่รู้

"ตัวเองมาจากไหน?" "เรียนอะรัยเหรอ" "ชื่ออะไรเหรอ?"........"ทำไมชอบอยู่คนเดียว"

"ไม่เหนตัวเองจะพูดกับใครเลย" "อย่างนั้น.....อย่างนี้มั้ย""ทำไมเปนแบบนั้น..แบบนี้นะ?"

ไม่อยากยิ้ม....ยิ้มไม่เปน หนวกหู....มากมาย

ทำไมต้องทำป้ายเเขวนคออันเท่าบ้าน............?

เหนื่อย....!!!!!!!